Wildebeest

Er zijn van die dagen waarbij je opstaat en voelt dat je de wereld aan kan, dagen waar je doorheen vliegt.  Er zijn van die dagen waarbij je vooral in bed wil blijven liggen en de dag doorstrompelt, wachtend tot het moment dat de kinderen slapen en je zelf ook terug onder de dekens mag.  Stiekem hopend dat je mag blijven liggen, dat er de volgende ochtend geen wekker afgaat.  Iedereen heeft goeie dagen, iedereen heeft slechte dagen.  De vraag is vooral: Wanneer zijn er te veel slechte dagen?  Wanneer is het niet alleen maar “gewoon het leven”, maar is het echt een probleem?  Er zit een breed grijs gebied tussen “in orde” en “een probleem” en daar dwarrel ik ergens rond.  Een beetje naar links, een beetje naar rechts.

Ik heb massa’s bloginspiratie.  Maar mijn hoofd haalt smerige truken uit.  Dan zet ik mij eens achter mijn scherm, een vat vol inspiratie.  Ik typ enkele regels en plots trekt iemand de stop eruit.  *Klokklokklok*, en mijn vat vol inspiratie loopt leeg en ik zit maar wat naar mijn scherm te staren.  Een paar pogingen tot zinnen schrijven en weer verwijderen.  Uiteindelijk “Naar de prullenbak verplaatsen” klikken.  Idem bij pogingen om een reactie achter te laten op andere blogs.  Ach ja, vandaag klik ik eens op “Publiceren”.  Het stelt niet veel voor, maar het is een begin.

Stiekem mis ik mijn wildebeest een beetje.  Een heel klein beetje.  Niet om alle bagger en misérie die het ding veroorzaakt heeft, wel om de inspiratie die eruit komt.  Elke “schrijver” (zet dat wat mijzelf betreft maar onder grote aanhalingstekens) heeft een kwelgeest nodig, denk ik.

onderweg59

onderweg60

onderweg61

onderweg62

onderweg63

onderweg64

onderweg65

Advertenties

One thought on “Wildebeest

  1. Ik denk niet dat mensen kwelgeesten nodig hebben, zelfs schrijvers niet. Maar ik zit wel met het idee dat het voor een schrijver geen kwaad kan door miserie heen te moeten, omdat je dan pas de miserie van andere mensen kan begrijpen. En zonder ervaring met ook de donkere en moeilijke kanten van het leven, valt er weinig te schrijven over het leven zelf. En als je niet over het leven schrijft, waar zou je dan over schrijven?

    Lijkt me zeer frustrerend dat vat te voelen leeglopen… Maar elk bodempje dat je eruit geschept krijgt, is iets.

    Like

Reacties zijn gesloten.